Posted in ชีวิตของนิดหน่อย

ความรักของนิดหน่อย

เรื่องรถกับนิดหน่อย มันเป็นชีวิตจิตใจเลยก็ว่าได้ ให้เลือกระหว่างซื้อบ้านกับซื้อรถในราคาเดียวกัน เลือกกี่ทีนิดหน่อยก็เลือกรถ ก็ทำไงได้รถมันขับไปไหนมาไหนได้ แต่บ้านเอาไว้เก็บของกะนอน แถมไม่ค่อยได้อยู่บ้านอีกไม่รู้จะซื้อทำไมอาศัยพ่อแม่พี่น้องอยู่อบอุ่นสบายดี มีคนช่วยดูหมาเมี้ยวสัตว์เลี้ยงแสนรักเวลาออกไปช่วยชาวโลกให้ด้วย ดีจะตาย กุศลที่ทำก็ได้ถึงทุกคนอย่างสบาย ๆ ไม่ต้องคอยกรวดน้ำส่งกันอยู่ Continue reading “ความรักของนิดหน่อย”

Share good thing with:
Posted in ชีวิตของนิดหน่อย

ชีวิตทาสของนิดหน่อย

นั่งแกะปลาทูนึ่งที่ซื้อมาจากตลาดให้เมี้ยวกิน เป็นงานหลักอีกอย่างที่นิดหน่อยต้องทำ แกะไปเมี้ยวก็จ้องหน้าไปหมาน้อยก็คอยสะกิด ทำตาแบ้ว ๆ ไหนของหนูอ่ะมี้ กินได้ยัง…

พอยื่นให้ไม่ชอบก็สะบัดหน้าหนี คือไร ไม่กิน แต่ขอ มี้มันก็สรรหาของที่ยื่นให้หมาน้อยแล้วจะกินต่อไป ชีวิตช่างกดดันอะไรอย่างนี้ ที่นอนก็แบ่งให้ไม่ได้คิดตังค์สะหน่อย มานอนทับบ้าง นอนบนหัวบ้าง เบียดบ้าง แถมมากันทั้งทีมไม่ใช่มาตัวเดียว พอจะกินยังเอาแต่ใจอีก ชีวิตทาสจริง ๆ ผ่อนลมหายใจเบา ๆ สองทีแล้วก็แกะปลาต่อให้พวกคุณหนูรับทานกันไปอย่างมีความสุข ความสุขของหมาเมี้ยวก็คือ ความสุขของมี้…น้ำตาจิไหล Continue reading “ชีวิตทาสของนิดหน่อย”

Share good thing with:
Posted in ชีวิตของนิดหน่อย

ความสับสนของนิดหน่อย

ตื่นอีกแล้ว ในทุก ๆ วัน คำนี้จะต้องขึ้นมาเป็นคำแรกของ “นิดหน่อย” เสมอ

กิจกรรมในหัวสมองจะเริ่มแล่น วันนี้ก็เป็นอีกวันที่นิดหน่อยจะต้องตื่นมาใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ มองซ้ายมองขวาก็คว้ามือถือขึ้นมาดูสิมีอะไรมั่ง ใครเค้าเผือกอะไร เรื่องไหนผ่านตาถี่ ๆ กดเข้าไปดูสักหน่อย เป็นความปกติจนเคยชิน แล้วจึงค่อยๆ ไปเล่นกันเมี้ยวกับหมาน้อย ที่นอนอยู่ด้วยกันเต็มที่นอน Continue reading “ความสับสนของนิดหน่อย”

Share good thing with: