…เ รื่ อ ง ผี ที่ พ่ อ เ ล่ า…

…เ ป ร ต วั ด ร า ช นั ด ด า….
….พ่อของผมตอนสมัยเป็นหนุ่มๆ  ยังไม่มีครอบครัว แกก็อาศัยอยู่ที่บ้านหลวงประดิษฐ์ไพเราะ  ( ศร ศิลปบรรเลง )

แถวๆ  วัดราชนัดดานั้นแหละ  พ่อได้ร่ำเรียนวิชาช่างซ่อมเครื่องดนตรีไทยกับคุณตาอ้อน  ช่างมือดีของคุณหลวงฯ

พ่อยังต้องมีภาระกิจอีกอย่าง  คือต้องแวะเวียนไปเรียนวิชาอาคมต่างๆ  กับหลวงตาเมี้ยน  ที่วัดราชฯอีกด้วย

หลวงตาเมี้ยนแกเลี้ยงผี  พ่อต้องเอาเครื่องเซ่นไปให้ผีกินด้วย  วันหน้าจะเล่าให้ฟัง  วันนี้ขอเล่าเรื่อง ” เปรตตาชู ” ก่อน

…..ตาชู คนนี้ก่อนแกตายแกเป็นมัคทายกฯ  ตอนแกมีชีวิตอยู่ แกก็ชอบอมเงินวัด ยักยอกเอาเงินวัดไปสร้างบ้านช่องตัวเอง

ตาชูแกไม่กลัวบาปกลัวกรรม สุดท้ายแกก็ตาย … ตายแล้วก็เอาอะไรไปไม่ได้สักอย่าง..

….หลวงพี่แดง แกเป็นศิษย์เอกของหลวงตาเมี้ยน เรียกว่ามีวิชาอาคมแกร่งกล้าพอตัว…

วันหนึ่ง พ่อก็เอาเครื่องเซ่นไปให้ผีของหลวงตาเมี้ยนตามปกติ หลวงพี่แดงก็ทักพ่อผม

“ไอ้เล็ก  คืนนี้เอ็งอยากเห็นอะไรดีๆมั้ย ? ” ( พ่อผมชื่อ ” เล็ก ” ) … พ่อก็ตอบรับคำไป..

พอตกดึกราวเที่ยงคืน พ่อก็ไปหาหลวงพี่แดงตามนัด พ่อเดินตามหลวงพี่แดงไปบริเวณลานข้างโบสถ์วัดราชนัดดา

” ไอ้เล็ก ถ้าข้าบอกให้เอ็งจับจีวรข้า เอ็งก็จับนะ แล้วมองไปที่โบสถ์ ” หลวงพี่แดงหันมาสั่งพ่อ

ก่อนจะยืนประนมมือสวดอะไรพรึมพรำ สักพัก หลวงพี่แดงก็หันมาบอกให้พ่อจับจีวร พอพ่อจับจีวรเท่านั้น พ่อก็มองเห็น….

….พ่อมองเห็นเงาดำๆรูปร่างคล้ายคนตัวผอมๆ แต่ร่างนั้นสูงใหญ่มาก สูงกว่าโบสถ์เสียอีก ร่างนั้นเดินวนอยู่รอบโบสถ์

พ่อยังเห็นว่าร่างนั้นยังเอามือละหลังคาโบสถ์เรื่อยไป นอกจากภาพที่เห็นแล้ว ยังได้ยินเสียง เป็นเสียงที่สูง ดังวี้ดๆ

…พ่อเล่าให้ผมฟังว่า  เสียงที่ได้ยิน  มันไม่ได้รับรู้ที่หูนะ  แต่มันดังอยู่ตรงกลางกระหม่อม ..ดังวี้ดๆ อยู่ตลอดเวลา…

….พ่อขนลุกซู่  เย็นสันหลังวาบๆ  ลามไปจนถึงท้ายทอย  และด้วยความกลัว  พ่อก็ลองปล่อยมือจากจีวรหลวงพี่แดง  ทันใดนั้นภาพเงานั้นก็หายไป

พอเอามือกลับไปจับจีวรอีก  ก็เห็นภาพเงาดำๆร่างสูงใหญ่เดืนเอามือละหลังคาโบสถ์เหมือนเดิม

….หลวงพี่แดง  เอ่ยถามพ่อว่า “เป็นไงไอ้เล็ก ที่เอ็งเห็นนั้นนะ คือเปรตตาชู ” พ่อผมก็พยักหน้า

” ตอนมีชีวิตอยู่ก็โกงเงินวัด  พอตายไปลูกเมียก็ไม่คิดจะทำบุญให้ ก็ต้องกลายเป็นผีเปรตรอส่วนบุญอยู่ตรงนี้แหละ ”

หลวงพี่แดงกล่าวสรุป ..

….พ่อก็เล่าให้ผมฟังแค่นี้…สำหรับเรื่องเปรตตาชู…

…แต่เรื่องที่พ่อเอาเครื่องเซ่นไปเลี้ยงผีของหลวงตาเมี้ยน  นี่ซิ…สุดสยอง…วันหน้าจะกลับมาเล่าให้ฟังใหม่นะ…

จบ……………เรื่องผีที่พ่อเล่า………………..

อ.พราหมณ์เมศ วาสุเทพ

Share good thing with:

olandiary

ชีวิตคือความหลากหลายในทุกมิติที่ลงตัว

Leave a Reply

%d bloggers like this: